باز شب شد چقدر تنهایم                      گفته بودی که شبی می آیم
باز شب شد و از پنجره ام                   همچنان راه تو را می پایم
کنج این پنجره ها شب همه شب             منم و گریه و های و هایم
پشت این پنجره ها تا به سحر                پنجه بر پیکر شب می سایم
نکند بیهوده عمر خود را                      پشت این پنجره می فرسایم
نکند بیهوده تکرار شود                        قصه ی چشم به راهی هایم
باز چون دیشب و شب های دگر             می روم پنجره را بگشایم
باز شب شد شب و از پنجره ام              همچنان راه تو را می پایم...

نوشته شده در سه شنبه 14/10/89ساعت 12:56 صبح توسط رسول سلیمانی فارسانی نظرات ( ) |